Ακόμα ένα …

Τώρα αν τελικά φέτος ο ΟΣΦΠ ήταν η καλύτερη ομάδα, ή μάλλον καλύτερα στους τυφλούς ο μονόφθαλμος κι αυτό είναι μύθος … Αυτό που είδαμε φέτος μέσα στους αγωνιστικούς χώρους δεν αποδεικνύουν στο παραμικρό καμιά ανωτερότητα του ΟΣΦΠ από τους υπόλοιπου διεκδικητές του τίτλου. Το απέδειξε περίτρανα και η Ευρωπαϊκή του ταλαιπωρία φέτος, όπου έχασε τα αυγά και τα πασχάλια. Ο «λίγος» προπονητής του που δεν έδωσε κανένα νέο στοιχείο στην ομάδα και μάλιστα πολλές φορές προβλημάτισε έντονα … Ίσως κάποια 10λεπτα από μερικούς ποδοσφαιριστές με δεδομένη ποιότητα(Γκαλέτι, Τζόλε 1ος γύρος) να ήταν μια μικρή λάμψη, αλλά αυτά δεν ήταν αρκετά για να πάρεις έναν τίτλο κοινής αποδοχής … Ο ΟΣΦΠ όπως βέβαια και οι υπόλοιπες ομάδες, πρόσφεραν σε ελάχιστες μόνο στιγμές καλό ποδόσφαιρο … Μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού … Αλλά επειδή μιλάμε για τον πρωταθλητή, ας επικεντρώσουμε σ' αυτόν καταρχήν … Προσωπικά πιστεύω ότι ο παράγοντας διαιτησία ήταν ο καθοριστικότερος παράγοντας για την έκβαση του πρωταθλήματος. Όχι ότι αν δεν ήταν αυτός θα βλέπαμε «μαγικό» ποδόσφαιρο, αλλά τουλάχιστον θα είχαμε ένα αμφίρροπο πρωτάθλημα. Κι αυτό γιατί οι «μικροί» «μεγάλωσαν» θέλουμε δεν θέλουμε να το δεχτούμε. Σε ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ, ο ΑΡΗΣ, η ΛΑΡΙΣΑ, ο ΑΣΤΕΡΑΣ, ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ, η ΞΑΝΘΗ κι άλλες, διαθέτουν ποδοσφαιριστές που δεν τους βρίσκεις ούτε στις μεγάλες ομάδες του κέντρου. Και να μην αναφέρω ονόματα, γιατί σίγουρα θα σας βρω σύμφωνους … Το θέμα είναι οι λεγόμενοι «μικροί» να παίρνουν μέσα στο γήπεδο αυτό που δικαιούνται. Αυτή είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου … Κι αυτό μπορεί να συνέβαινε με όλες τις ομάδες του πρωταθλήματος εκτός των αγώνων με το ΟΣΦΠ. Εκεί υπήρχε «απαγορευτικό». Απαγορευόταν το δίκαιο, απαγορευόταν η έκπληξη!!! Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά … Και δικαιολογώ απόλυτα-όσοι έχουν παίξει μπάλα καταλαβαίνουν τι λέω-τους συναδέλφους τους ποδοσφαιριστές των αντίπαλων ομάδων για την περιορισμένη διάθεση, τα νεύρα, τις αγχωμένες κακές εμφανίσεις, όσο κι αν είναι «στυγνοί» επαγγελματίες, όταν ξέρουν ότι παίζουν με στόχο μόνο την 2η θεση, ή ακόμη και για την τιμή των όπλων κάποιοι …

Και δυστυχώς έτσι κύλησαν τα πράγματα, γιατί φέτος υπήρχε αρκετή ποιότητα στα ρόστερ και στους πάγκους πολλών ομάδων, αλλά δεν «επετράπη» να φανεί αυτό και πάει χαράμι κι αυτό το πρωτάθλημα όπως και τόσα άλλα τα τελευταία χρόνια … Απαξιώθηκε ακόμα περισσότερο το ελληνικό ποδόσφαιρο, ακόμα και κάποιες μεγάλες διεθνείς επιτυχίες με γαλάζιο και όχι μόνο χρώμα, έφτασαν να φαντάζουν εντελώς «τυχαίες» … Ο φίλαθλος δεν θέλει να πάει στο γήπεδο, δεν κάθεται με διάθεση στην TV να παρακολουθήσει έναν αγώνα της Superliga, η βία αναπαράγεται, οι παράγοντες «κολλώνουν» να επενδύσουν και η «αρρώστια» επιδεινώνεται … Δεν θα μακρυγορήσω άλλο γιατί κουράζει κι αυτούς που γράφουν κι αυτούς που διαβάζουν … Κλείνω με την ευχή άλλο κακό να μην μας βρει και μια αφιέρωση όχι στον «πρωταθλητή» αλλά στις υπόλοιπες ομάδες της Superliga:

Επέσατε θύματα, αδέρφια εσείς, σε άνιση πάλη κι αγώνα.

Ζωή, λευτεριά και τιμή του λαού γυρεύοντας βρήκατε μνήμα.

Συχνά σε υγρές, σκοτεινές φυλακές πικρές επεράσατε μέρες.

Και μ’ ένα του δήμιου νεύμα, ευθύς, σας φέραν μπροστά στην κρεμάλα.

Γλεντούν οι τυράννοι και μες στο πιοτό τη λήθη γυρεύουν να βρούνε.

Μα οι μέρες τους όμως μετρήθηκαν πια και τέλος φριχτό τους προσμένει.

Θεριεύει ο γίγαντας τώρα λαός και σπάει δεσμά κι αλυσίδες.

Αιώνια η μνήμη σε σας αδερφοί στον τίμιο που πέσατε αγώνα.

Στο θρύλο θα ευχηθούμε σε καλή μεριά …

Νάστε καλά …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *