Να πάψουμε να είμαστε κοινωνία της αρπαχτής

alt

Για να ασκήσει κάποιος πετυχημένη επιχειρηματικότητα, χρειάζεται να έχει αναπτυγμένη την αίσθηση του επείγοντος. Οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα προφανέστατα δεν έχουν αυτή την τόσο απαραίτητη 6η αίσθηση, και γι’ αυτό πάντοτε δηλώνουν ότι… θα εξαντλήσουν τον διάλογο. Να όμως που οι ατέρμονοι και αδιέξοδοι διάλογοι εξάντλησαν κάθε περιθώριο της ελληνικής οικονομίας. Πρέπει επιτέλους να πάψει ο εκάστοτε διάλογος να συνοδεύεται με κλείσιμο εθνικών οδών, λιμανιών, κέντρων πόλεων, κ. λπ., με στόχο να κρατείται το κοινωνικό σύνολο σε ομηρία και να αναγκάζονται οι πολιτικοί να μοιράζουν αφειδώς σε όποιον εκβιάζει πιο οργανωμένα και πιο ωμά.

 

Οι Σομαλοί πειρατές απαιτούν λύτρα από αλλοεθνείς. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε οι κοινωνικές ομάδες -με άκρως αντικοινωνική συμπεριφορά- να απαιτούν «λύτρα» από τους ομοεθνείς τους. Οι πολιτικοί αποφασίζουν, αλλά τον λογαριασμό πληρώνει -χωρίς να το πολυκαταλαβαίνει- ο Ελληνας πολίτης. Καταρρέει το εμπόριο, καταρρέουν οι εξαγωγές, καταρρέει με εντεινόμενο ρυθμό η μία επιχείρηση μετά την άλλη.

Κάποτε οι κοινωνικοί αγώνες είχαν στόχο την ανατροπή στυγνών ολιγαρχιών. Τι είδους κοινωνικός αγώνας είναι αυτός, όταν μια ομάδα στην πραγματικότητα εκβιάζει, προκαλώντας ανυπολόγιστη ζημιά σε όλους τους υπόλοιπους πολίτες; Πώς θα επιβιώσουν οι μικρές ελληνικές επιχειρήσεις που προσφέρουν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, όταν εμποδίζονται να λειτουργήσουν; Από πού θα βρουν κεφάλαια να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους;

Το γραπτό αυτό απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο, αριστερό, δεξιό, φιλελεύθερο και σοσιαλιστή, που θέλει να ανοίξει το μυαλό του και τα μάτια του, ώστε να πειστεί ότι με τις πρακτικές που όλοι βολικά και κοντόφθαλμα υιοθετήσαμε, απλά βγάζουμε τα μάτια μας.

Επί δεκαετίες καλλιεργήσαμε την απληστία και γιγαντώσαμε μια καταστροφική συντεχνιακή αντίληψη. Με απίστευτη ελαφρότητα, διακηρύξαμε και ενθαρρύναμε την περιφρόνηση των νόμων και φυσικά την περιφρόνηση των πάντων γύρω μας.

Ολα αυτά συντελούν στην ασυγκράτητη αύξηση των επιτοκίων δανεισμού. Εφτασε η Ελλάδα να δανείζεται με σχεδόν 4% υψηλότερο επιτόκιο από τα 5ετή γερμανικά ομόλογα. Αυτό σημαίνει ότι με αυτές τις συνθήκες, θα πληρώσουμε το 2010, 12 δισ. ευρώ παραπάνω σε τόκους. Αναλογιστείτε ότι ο τουρισμός συνεισφέρει ετησίως στην ελληνική οικονομία περί τα 50 δισ. ευρώ. Για να πληρώσουμε, λοιπόν, τους επιπλέον τόκους, θα χρειαζόμαστε το εισόδημα 3,5 εκατομμυρίων επιπλέον τουριστών! Και μια και μιλάμε για τουρισμό, πότε θα επαναπροσδιορίσουν προτεραιότητες οι εκάστοτε υπουργοί Τουρισμού, που ωραιοποιώντας την πραγματικότητα, επιδίδονται σε φιλόδοξες διακηρύξεις και μεγαλεπήβολα σχέδια κενά περιεχομένου, ή σε δαπανηρές διαφημιστικές δαπάνες, χωρίς αντίκρισμα; Αν θέλουν να διαπιστώσουν την απερίγραπτη ελληνική κουλτούρα, ας πάνε στις 10 το πρωί (που είναι όλα κλειστά) μια βόλτα μέχρι το Μικρολίμανο. Στην πλέον ίσως τουριστική περιοχή της Αττικής, αναδεικνύεται το σκουπιδαριό, τα σπασμένα πεζοδρόμια, ελεεινές ζαρντινιέρες, τα ασβεστωμένα παραπήγματα και γενικά όλη η σύγχρονη φιλοσοφία του επιχειρείν, που δυστυχώς πολλοί δεν θέλουν να αποβάλουν, νομίζοντας ότι αιωνίως θα «τα κονομάμε», προσφέροντας αθλιότητα και χρεώνοντας χρυσάφι. Αλήθεια, πόσο άστοχη φαντάζει η πρόσφατη προβολή της Ελλάδος σαν ένα προσιτό όνειρο… (a dream you can afford).

Ας αφυπνιστούμε όλοι μας: Εμείς οι επιχειρηματίες να καταλάβουμε την αξία της προσφοράς υψηλής ποιότητας προϊόντων και υπηρεσιών στον καταναλωτή, το πολιτικό σύστημα την αξία της υπευθυνότητας και όλοι μας τον σεβασμό στους νόμους, σε εαυτούς και αλλήλους. Μόνον έτσι θα προσελκύσουμε επενδύσεις, θα δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας και θα πάψουμε να είμαστε κοινωνία της αρπαχτής.

 

Του Στελιου Σταυριδη

* Μέλος Δ. Σ. του ΕΒΕΑ

kathimerini.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *