Μια ήρεμη ματιά!

Μέσα στην εβδομάδα λοιπόν είδα ξανά τα παιχνίδια σε επανάληψη και ξεκαθαρίστηκε σε μένα οριστικά γιατί η βαθμολογία είναι αυτή που έχει διαμορφωθεί. Ο Παναθηναικός είναι σταθερή ομάδα είτε παίζει καλά είτε άσχημα. Έχει την απαραίτητη φυσική κατάσταση για να βγάζει σε καλό ρυθμό τα παιχνίδια. Φάνηκε άλλωστε και την Κυριακή όταν οι μεν παίκτες του Παναθηναικού έτρεχα άνετα ενώ αυτοί του Ολυμπιακού μετά το 30' άρχιζαν να υποφέρουν. Βέβαια σε κάτι που θεωρώ ότι διαφέρουν οι δυο ομάδες και αποδείχτηκε και στον αγώνα είναι στο killer instinct. Ο Παναθηναικός πασχίζει να καταφέρει να βάλει ένα γκολ σε ντέρμπι και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση για το υπόλοιπο ματς ώστε να πιστέψει στην νίκη και φυσικά δεν μπορεί να το εφαρμόσει με τίποτα. Φάνηκε στο Καραισκάκη,στο Χαριλάου, με την Α.Ε.Κ. στο εντός έδρας στο Ο.Α.Κ.Α  και στην Τούμπα όπου σε ματς υπεροχής έχασε. Το ματς της Κυριακής που πέρασε ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα και ίσως το μεγάλο χαμένο στοίχημα της χρονιάς. Αντί να ονειρεύονται 3άρες και 4άρες ας έμεναν ικανοποιημένοι και με το 1-0 καθώς και αυτό δίνει 3 βαθμούς και αίσθηση κυριαρχίας. Ο Ολυμπιακός από την άλλη έχει την ικανότητα να σκοτώνει ελπίδες. Είναι βαθιά ριζωμένη μέσα αυτή η νοοτροπία που την δίνει η 12ετία τίτλων. Το έκανε στην Τούμπα με τον Π.Α.Ο.Κ. και στο Ο.Α.Κ.Α με την Α.Ε.Κ. όπως και δυο φορές με τον Παναθηναικό. Εδώ όμως η διαφορά είναι η έλλειψη συνέχειας. Συνεχώς εμφανίζονται προβλήματα με την φυσική κατάσταση και και την έλλειψη συνοχής κάτι που δείχνει την αντι-ποδοσφαιρική λογική στην δημιουργία της φετινής ομάδας. Το πρωτάθλημα το παίρνει ο πιο σταθερός και καλύτερα δομημένος αν και δεν θέλω να μπω στον πειρασμό να σχολιάσω την εμφανή αδυναμία της άμυνας του Παναθηναικού σε κάθε σοβαρή κατάσταση που δημιουργείται. Χθες με τα Γιάννενα πάλι δέχτηκε ο Παναθηναικός ένα γκολ που εξίσου άνετα μπορούσε να το αποφύγει. 

Στα των Δικεφάλων. Στο Π.Α.Ο.Κ. – Α.Ε.Κ σκεφτόμουν ότι εάν πάντρευε κάποιος την μεσοαμυντική γραμμή του Π.Α.Ο.Κ με την μεσοεπιθετική γραμμή της Α.Ε.Κ. και είχε δίδυμο με ξεχωριστές αρμοδιότητες για άμυνα και επίθεση τους Σάντος – Μπάγεβιτς θα έβγαζε μια ομάδα με υψηλή ποιότητα και με απόλυτη ισορροπία. Φυσικά μπορούν να γίνουν και οι απαραίτητες επί μέρους αλχημείες. Εδώ είναι το σημείο όπου ζητάω συγγνώμη για την αφελή σκέψη που παρέθεσα αλλά θέλω να εκφράσω με αυτόν τον τρόπο τον θαυμασμό μου για τις ικανότητες των δυο ομάδων σε αυτούς τους τομείς. Το ενδιαφέρον ήταν επόσης το γεγονός ότι επειδή και οι δυο προπονητές έχουν θητεύσει και στους δυο πάγκους μπορεί κάποιος να αντιπαραβάλει τις δυο ομάδες καθώς αυτήν την δεκαετία συνέβησαν όλα αυτά. Εγώ πάντως είδα απλά σε αυτό το παιχνίδι το πόσο έχουν ανάγκη ο ένας το δυνατά σημεία του άλλου. Ο Π.Α.Ο.Κ. στερείται επιθετικής νοοτροπίας αλλά και των απαραίτητων ποδοσφαιριστών. Ένας Βιειρίνια δεν αρκεί και η απουσία του μέτρησε καθοριστικά την Κυριακή. Ένα λάθος του Χαλκιά δεν αναιρεί την άριστη λειτουργία της άμυνας έστω και αν αυτή εκτέθηκε σε 4-5 περιπτώσει στο δεύτερο ημίχρονο όταν πλέον έπρεπε να παρθούν τα απαραίτητα ρίσκα καθώς οι γηπεδούχοι τα έπαιζαν όλα για όλα. Αν υπάρχει κάτι που ο φετινός Π.Α.Ο.Κ. μπορεί να το μεταφέρει ως κληρονομιά στην επόμενη σαιζόν  είναι η ικανότητα του να παίζει σωστά σε ματς με ελεγχόμενο τέμπο. Συνήθως του αρκεί ένα γκολ σε κλειστό ματς για να το καθαρίσει. Αυτά για το πρώτο ημίχρονο που με την Α.Ε.Κ. κλεισμένη πίσω και χωρίς μεγάλη διάθεση να ανοιχτεί έδειξε ότι μπορεί να πάρει τον έλεγχο ενός αγώνα. Σημειώνω και την παροιμιώδη έλλειψη παρουσίας της Α.Ε.Κ. στα χαφ μέχρι να μπει ο Γκέντσογλου. Στο δεύτερο ημίχρονο φάνηκε ξεκάθαρα όμως τι μπορεί να γίνει άμα το παιχνίδι ανοίξει. Ο Π.Α.Ο.Κ. έχει έλλειψη παικτών που μπορούν να τρέχουν σε γρήγορο ρυθμό αγώνα πάνω κάτω. Τα συνεχή σπριντ και οι γρήγορες εναλλαγές δεν είναι το φόρτε και αυτό είναι ηλίου φαεινότερον με την παρουσία παικτών όπως ο Γκαρσία, ο Σορλέν, ο Ίβιτς και ο Μουσλίμοβιτς που δεν φημιζονται και για την ταχύτητα τους. Μοιραία η συνοχή μειώνεται, η άμυνα ανοίγει και από κει και πέρα υπάρχουν παίκτες όπως ο Τζίμπουρ, ο Σκόκο ή ο Μαντούκα(ανέβασε πολλά μέτρα την Α.Ε.Κ. στο δεύτερο όταν μπήκε) και υπάρχει και ο Μπλάνκο να παρενοχλεί τα πράγματα γίνονται ζόρικα. Βέβαια όσο βιρτουόζοι και με ταχύτητα σκέψης και αν είναι οι παίκτες της Α.Ε.Κ. μπροστά χαρακτηρίζονται ώρες ώρες από έλλειψη σοβαρότητας και χαραμίζουν πολλές ευκαιρίες. Και όταν πίσω δεν υπάρχει η απαραίτητη ασφάλεια μπορεί να γίνει εύκολα το λάθος και να καταστραφεί μια ολόκληρη προσπάθεια. 

Τα δεδομένα λένε πως εντέλει ο καθένας φέτος πήρε ότι του αξίζει για την ώρα. Είμαι της άποψης ότι στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να κρύψει κανείς τίποτα. Αργά ή γρήγορα το ίδιο το άθλημα θα δώσει ετυμηγορία από μόνο του. Υπάρχει και το παράδειγμα της Ρεάλ Μαδρίτης που πήγε να κάνει πυρηνικό πόλεμο έχοντας όντως πυρηνικά όπλα στην επιθετική γραμμή αλλά είχε για άμυνα σφεντόνες. Και όταν βρέθηκαν μερικοί κομάντο στην Λυών που δεν τρομάζουν από τέτοια πράγματα έγινε το κακό.

Εκεί που έχω καταλήξει είναι ότι ενώ οι αδυναμίες είναι τόσο φανερές στον ποδοσφαιρικό κορμό των τεσσάρων ομάδων δεν είμαι σίγουρος αν οι διοικούντες ή τα προπονητικά επιτελεία έχουν κάνει τις απαραίτητες διαπιστώσεις για να καλύψουν τις αδυναμίες για να βελτιωθούν. Αλλά στην Ελλάδα το παιχνίδι ορίζεται από την λογική ''τους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος''. Ευτυχώς που τον Ιούνιο θα έχει Μουντιάλ και το ενδιαφέρον θα απορροφήσει τα γελοία πρωτοσέλιδα του στυλ . Βέβαια τρέμω στην ιδέα του τι θα γίνει αφού τελειώσει το Μουντιάλ και θα απαριθμίζονται στα πρωτοσέλιδα και τα 32 ρόστερ των συμμετεχόντων στην διοργάνωση. 

Αυτά για σήμερα. Δεν αγνοώ στο πρωτάθλημα τις υπόλοιπες 12 ομάδες απλά αναγκαστικά πέρασαν σε δεύτερη μοίρα παρά το γεγονός ότι στην ουρά ειδικά θα γίνει πόλεμος. Θα μιλήσω συνολικά για όλους όταν λήξει η κανονική σαιζόν. Από αύριο μπαίνουμε και σε αγωνιστικούς ρυθμούς Σ/Κ και για να είμαι ειλικρινής στην Γερμανία το πρωτάθλημα έχει πάρει φωτιά ενώ τα παιχνίδια του Κυπέλλου μεσοβδόμαδα θα επηρεάσουν αρκετά την συνέχεια.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *