Απο το ΟΑΚΑ έρχομαι και στην κορφή Πανάθα.

Kurosawa: Throne of BloodΕύλογο το ερώτημα σας σε πρώτη φάση : Ωραία όλα αυτά… αλλά που και πως δένουν, ο τίτλος του άρθρου, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες και ο πρόλογος μαζί; Θα έλεγα λοιπόν πως οι χρονικές συγκυρίες είναι κάτι παραπάνω απο ευνοικές για όσα… διαβάζετε!! Φεύγει ο Μάρτης και ο "Σύλλογος μεγάλος" είναι μια ανάσα απο την κατάκτηση του ντάμπλ. Ομως χωρίς να μπορέσει να αποδείξει στον εαυτόν του και στον  κόσμο, πως νοιώθει και είναι καλύτερος απο τον αιώνιο αντίπαλο του τον ΟΣΦΠ. Ενα συναίσθημα όμως που "βαραίνει" και τίνει να γίνει… πεπρωμένον φυγείν αδύνατον.

 

Και αλλοίμονο (μας) εαν αμφισβητήσουμε το πεπρωμένον… γενικότερα αλλά και ιδίως οταν η αληθινή σημασίας και έννοιας της λέξεως γεννά… εναν "*τένο" εναν "**σενσέι". Μήνα Μάρτη και στα τελειώματα του γεννήθηκε ο μεγάλος "*Αυτοκράτορας" της έβδομης Τέχνης της Ιαπωνίας αλλά και ολόκληρου του Ασιατικού σινεμά. Ακίρα Κουροσάβα το όνομα που γοήτευσε την Δύση και δεν άφησε κανέναν σινεφίλ ασυγκίνητο, με αποτέλεσμα να τον ανακυρήξουν "**δάσκαλο" τιμώντας τον με Όσκαρ, με Χρυσό Λέοντα και Χρυσό φοίνικα. Χαρακτηρίστηκε απο τους διάφορους ειδικούς αλλά και κριτικούς τους κινηματογράφου με πάρα πολλά κοσμητικά επίθετα θέλοντας  να του αποδώσουν τον τίτλο του Ιερού τέρατος  της Ιαπωνικής κινηματογραφικής τέχνης. Κάτι που σαφώς εδικαιούτο και ήταν αυτονόητο.

Βέβαια εγώ προσωπικά δεν ήμουν και δεν είμαι σε θέση ακόμα προβώ σε κάποιον, σαν τους δεκάδες χαρακτηρισμούς που του απέδιδαν τότε στις διάφορες παρέες της δεκαετίας του ΄80 και του ΄90 οι λεγόμενοι κουλτουριάρηδες της εποχής, που σήμερα μεσήλικες πια… οι περισσότεροι απο αυτούς στηρίζουν με την παρουσία τους οτι ανόητο και φτηνιάρικο παράγει το ίδιο το σύστημα των οποίων είναι ενεργά γρανάζια… λαδωμένα!!! Το μόνο που δύναμαι να κάνω  είναι να κρατώ βαθιά χαραγμένα μέσα στην μνήμη μου εκείνα τα μοναδικά κινηματογραφικά "κάδρα" είτε επρόκειτο για σκηνές έντονης συναισθηματικής φόρτησης, εικόνες της ανθρώπινης αδυναμίας, της ματαιοδοξίας, είτε εκείνη την εκπληκτική ατμόσφαιρα γεμάτη απο εναν απίστευτο λυρισμό πριν απο το ξέσπασμα μιας λυσσαλέας μάχης για την κατάκτηση των εξουσιαστικών θρόνων.

Η Ακαδημία των Τεχνών τον εξόρισε δια παντός απο την μεγάλη του αγάπη για τον καμβά και τα χρώματα… Να που καμιά φορά και οι ακαδημίες Kurosawa: Yojimboκάνουν σωστή δουλειά… με αποτέλεσμα να αφιερωθεί στις σινεμασκόπ εικόνες που γεννούσε το μυαλό του. Μελέτησε σε βάθος έργα του δυτικού πολιτισμού τα οποία στην πορεία του τα "πάντρεψε" με την Ιαπωνική κουλτούρα. Βοηθός του ή ίδια η Ιστορία της πατρίδας του με το σκληρό και φεουδαρχικό σύστημα και πολίτευμα της, προβάλλοντας τον ήρωα οχι σαν φιγούρα που επιδιώκει το ιδανικό… αλλά σαν άνθρωπο που ακολουθεί εναν τρόπο ζωής διαφορετικό απο των άλλων. Θα ήταν ανόητο απο μέρους μου να πιάσω στο στόμα μου τίτλους κινηματογραφικών αριστουργημάτων του. Θα αρκεστώ στην αναφορά για το τεράστιο έργο που άφησε πίσω του και που έγινε πηγή έμπνευσης για πολλούς σύγχρονους δημιουργούς της εποχής μας. Απο τον Λεόνε, τον Μάρτιν Σκορτσέζε και τον Ταρκόφσκι… μέχρι και των Λούκας και τον εξαιρετικό Σίγκερ. Ταξίδεψε για τον δικό του παράδεισο το 1998 στα 88 του.. αφήνοντας μας εκτεθειμένους απέναντι στους αληθινούς καθρέπτες της συνείδησης μας, προκειμένου να ρίχνουμε και καμία ματιά στο παραμορφωμένο… είδωλο μας!!! Κάτι που αποφεύγουμε συστηματικά και επιλέγουμε τον Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και… ξερό ψωμί κατά τον Τζιμάκο.

Τώρα πως συνάδουν όλα αυτά…  που είχατε το κουράγιο να διαβάσετε… με την  σημερινή αγωνιώδη στοιχηματική μας ημέρα… δεν ξέρω!!! Κρίση είναι και μάλλον δεν θα… περάσει!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *